พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ ภาพเหวตามา พื้นที่ประมาณ ๔๐๐-๕๐๐ ตรว ลึกประมาณ ๑๐๐-๒๐๐ เมตร

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ ทีมงานต้องโรยตัวลงก้นเหวโดยอาศัยเถาวัลย์

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ ระหว่างทางลงเหวเราได้พบ ธารน้ำที่ไหลมาจากน้ำตกขนาดเล็ก เมื่อเราข้ามธารน้ำไปก็ได้พบกับลานหินขนาดใหญ่ประมาณเอา ฮ.ลงจอดได้ ทางทีมงานเราถ่ายรูปกลับมาหลายรูป แต่ไม่ทราบเกิดอาถรรณ์อะไรทำให้เมื่อนำกลับมาเปิดดูปรากฏว่าไม่มีภาพบริเวณนี้ ลานหินขนาดใหญ่นี้ถูกปกคลุมด้วยหญ้า ถ้าจะให้ทางอากาศเห็นพวกเราต้องไปตัดหญ้าให้

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ เมื่อเราเดินลงมาเรื่อยๆก็พบกับอุปสรรคใหม่คือผาหินน้ำตกขนาดเล็กที่มีความสูงประมาณตึกสองชั้น ทางทีมงานต้องข้ามผาเพื่อเดินทางสู่ก้นเหวต่อไป(ทางลงเหวเป็นลักษณะขึ้นๆลงๆไปตลอดทางไม่ใช่ลงอย่างเดียว)

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ มีถ้ำขนาดเล็กข้างน้ำตก เราพบกับดวงตาเรืองแสงมากมายภายในถ้ำ ซึ่งก็คือดวงตาของกบสีนำตาลไหม้

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ ภาพต้นไม้ขนาดใหญ่ล้มและบึงน้ำที่ขวางทาง เป็นอีกอุปสรรคที่ทีมงานต้องลุยข้ามไปอย่างทุลักทุเล

พุธที่ ๑๗ ธค ๒๕๕๑ ระหว่างทางเราได้พบกับเรื่องน่าเศร้า มีล่องลอยการลักลอบตัดไม้กฤษณาจำนวนสามต้น แต่ก่อนมีต้นกฤษณา เป็นจำนวนมากที่อุทยานเขาใหญ่ แต่ถูกชาวบ้านลักลอบตัด เพื่อไปขายเพราะ น้ำหอมที่สกัดได้จากต้นนี้มีราคาแพงมาก เป็นที่นิยมใช้ในกลุ่มคนตะวันออกกลางที่มีฐานะ ประมาณ ๓๐ ซีซีราคา หนึ่งหมื่นบาทขึ้นไป ปัจจุบัน ต้นกฤษณาในป่าประเทศลาวถูกทำลายแทน แต่ที่นาหินลาดยังมีการรับเลี้ยงต้นกล้าของกฤษณา อยู่หลายแห่ง

ความรู้เรื่องลับแลภูมิ

ตำแหน่งอยู่คือระดับยอดเขาสูงหรือลึกลงไปในถ้ำตามยอดเขาสูง มุ่งบำเพ็ญเพียรโดยการถือสัจจะเป็นหลัก แต่ยังมีห่วงที่ต้องคอยดูแล พ่อ แม่ ลูก หลานจึงมาพักที่นี่

ชาวเมืองลับแลหรือ ผีบังบด เป็นเทพชั้นต่ำสุดของสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มีอำนาจจิตพิเศษล่องหนกำบังตาได้ รู้วาระจิตมนุษย์และสัตว์ได้ กินอาหารมังสวิรัติ สามารถรับบุญที่พวกมนุษย์อุทิศให้ได้เป็นอย่างดี มีลักษณะท่าทางการแต่งตัวเหมือนกับชาวโลกมนุษย์ และอาศัยอยู่ในโลกด้วยกันกับพวกเรา เพียงแต่อยู่อีกมิติหนึ่ง การดำเนินชีวิตคล้ายมนุษย์ มีทั้งการทำไร่ไถนาทำการเกษตร ทำงานหัตถกรรม ทำการเลี้ยงสัตว์ แต่ว่าอาการที่พวกเขาทำก็ทำไปอย่างนั้นแหละ ทำไปเพราะแรงแห่งกรรม ทำอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ได้ผลผลิตอะไรจากการกระทำ เช่นเลี้ยงวัว ก็เลี้ยงอยู่อย่างนั้น เลี้ยงไปเรื่อยจนกว่าจะหมดกรรม หมดกรรมแล้วได้เลิกเลี้ยงวัว และวัวนั้นก็เป็นคนที่ตายแล้วไปเกิดเป็นผีวัว ให้ได้เลี้ยงเพราะแรงแห่งบาปกรรมเหมือนกัน

คือชีวิตความเป็นอยู่ในโลกของพวกเขามันไม่ได้ดีขึ้นหรือเลวลง คืออยู่กันอย่างนั้นแหละ แต่ความเป็นอยู่ดีกว่าเปรตและอสุรกาย แต่ไม่ดีเท่ากับพวกเทวดาที่สถิตตามต้นไม้

กรรมอันใดหรือ ก็เป็นบาปกรรมแต่บาปไม่หนักมากพอที่จะเกิดในนรก เปรต อสุรกาย และก็พอมีบุญอยู่บ้าง

เมื่อถึงงานบุญบั้งไฟในเดือน ๖-๗ ทั้งพญานาคและบังบด จะพากันมาทำบุญสุนทานสนุกสนานด้วยอย่างครึกครื้น ก่อนวันพิธีจุดบั้งไฟ ๑ วัน ในตอนเย็นๆประมาณบ่าย ๔ โมงพวกลับแลจะมาร่วมในขบวนกลองยาวหรือกลองกิ่ง วงแคน พิณ โดยแต่งตัวสวยงามมากด้วยผ้าไหมผ้าแพรพรรณแบบสาวโบราณยุคพันๆปี มีผิวเหลืองคล้ายทอง แขนขากลมกลิ้งไม่มีรอยปูนโปนของกระดูกเลย พวกเขาฟ้อนรำอ่อนช้อยสวยงาม แต่ห้ามชาวบ้านแตะต้องตัว เพราะจะเกิดอันตรายถึงเสียสติ เป็นบ้าง่ายๆ เมื่องานสิ้นสุดก็จะเดินหายเข้าไปในป่า

มีเรื่องในพระไตรปิฎกเล่าว่า ชาวทิพย์เขามารักสาวชาวมนุษย์ จึงเอาสาวชาวมนุษย์ไปอยู่ในภูมิของพวกเขา เมื่อไปอยู่ในเมืองของเขา ๗ ปี ซึ่งเท่ากับ ๗๐๐ ปีของเมืองมนุษย์

ในหมู่บ้านตำบลหนึ่ง ไม่ไกลจากกรุงสาวัตถี เมื่อพระศาสดายังไม่เสด็จอุบัติขึ้นนั้น นับขึ้นไป ๗๐๐ ปี มีเด็กคนหนึ่ง อุปัฎฐากพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่ง เมื่อเธอเจริญวัยแล้ว มารดาของเธอจึงไปขอนางกุลธิดาคนหนึ่ง มาจากตระกูลที่เสมอกัน เพื่อประโยชน์แก่บุตรนั้น ในวันวิวาห์นั้นเอง กุมารนั้น ไปอาบน้ำกับพวกสหาย ถูกงูกัดตายไป

อาจารย์อีกพวกหนึ่งกล่าวว่า ถูกยักษ์จับ เธอทำกุศลกรรมไว้เป็นอันมาก ด้วยการอุปัฎฐากพระปัจเจกพุทธเจ้า บังเกิดเป็นวิมานเปรต เพราะคำที่ตนมีจิตปฎิพัทธ์ในเด็กหญิงน้น แต่เป็นผู้มีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมาก

ลำดับนั้นเธอปรารถนาจะนำนางทาริกามายังวิมานของตน จึงคิดว่า ด้วยอุบายอะไรหนอ นางจึงจะอภิรมย์ในที่นี้กับเรา ให้เป็นกรรมที่จะต้องอำนวยผลในปัจจุบัน จึงพิจารณาถึงเหตุที่ให้ได้เสวยโภคสมบัติอันเป็นทิพย์นั้น เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า กำลังทำจีวรกรรมอยู่ จึงแปลงรูปเป็นคน ไปไหว้แล้วกล่าวว่า ท่านขอรับ ท่านต้องการด้ายหรือ พระปัจเจกพุทธเจ้าตอบว่า เราจะทำจีวรกรรมอุบาสก เวมานิกเปรตจึงกล่าวว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ท่านจงเที่ยวขอด้าย ในที่ชื่อโน้น ดังนี้แล้ว ได้ชี้เรือนของนางทาริกานั้น

พระปัจเจกพุทธเจ้าได้ไปในที่นั้นได้ยืนอยู่ที่ประตูเรือน ลำดับนั้น นางเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้ายืนอยู่ ในที่นั้น มีจิตเลื่อมใส รู้ว่า พระผู้เป็นเจ้าของเรามีความต้องการด้าย จึงให้ด้ายกลุ่มหนึ่ง ลำดับนั้น อมนุษย์นั้น ได้แปลงเพศเป็นมนุษย์ ไปยังเรือนของนางทาริกา อ้อนวอนมารดาของนางแล้ว อยู่กับนาง ๒-๓ วัน เพื่อจะอนุเคราะห์มารดาของนาง จึงทำภาชนะทุกอย่างในเรือนนั้นให้เต็มด้วยเงินและทอง แล้วเขียนชื่อไว้ข้างบนภาชนะทั้งหมดนั้น มีอันให้รู้ว่านี้เป็นทรัพย์ที่เทวดาให้ ใครไม่ควรเอาไป ดังนี้ จึงได้พาเด็กหญิงนั้นไปวิมานของตน

มารดาของนางได้ทรัพย์เป็นอันมาก ได้ให้แก่พวกญาติของจน แก่คนกำพร้า และคนเดินทางเป็นต้น ส่วนตนเองบริโภคแล้ว เมื่อจะทำกาละ(ตาย) จึงแจ้งแก่ญาติทั้งหลายว่า ถ้าธิดาของเรามาไซร้ ท่านจงให้ทรัพย์นี้ แล้วได้ตายไป

ครั้นกาลล่วงไป ๗๐๐ ปี แต่กาลนั้น เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าของพวกเรา เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ทรงประกาศธรรมจักรอันบวรประทับอู่ ณ กรุงสาวัตถี โดยลำดับ เมื่อหญิงนั้นอยู่ร่วมกับอมนุษย์นั้น ความรำคาญก็เกิดขึ้น นางเมื่อจะกล่าวกับอมนุษย์นั้นว่า ดีละ พระลูกเจ้า ขอท่านจงนำดิฉันกลับไปสู่เรือนของตนเถิด

หญิงคนหนึ่งไปอยู่กับเวมานิกเปรตตลอด ๗๐๐ ปี เกิดความเบื่อหน่าย จึงกล่าวกับเวมานิก เปรตนั้นว่า เมื่อก่อนฉันได้ถวายด้ายแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าซึ่งเข้าไปขอถึงเรือนของฉัน วิบากแห่งการถวายด้ายนั้น ฉันจึงได้เสวยผลอันไพบูลย์อย่างนี้ ประการหนึ่ง ผ้ามากมายหลายโกฎิบังเกิดแก่ฉัน วิมานของฉันเกลื่อนกล่นไปด้วยดอกไม้น่ารื่นรมย์ วิจิตรด้วยรูปภาพต่างๆ เพียบพร้อมไปด้วย เทพบุตรเทพธิดา ผู้เป็นบริวาร ฉันเลือกใช้สอยนุ่งห่มตามใจชอบถึงเพียงนี้ สรรพวัตถุอันปลื้มใจมากมายก็ไม่หมดสิ้นไป ฉันได้รับความสุขความสำราญในวิมานนี้ เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้น ฉันกลับไปสู่โลกมนุษย์แล้ว จักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านนำฉันไปสู่ถิ่นมนุษย์เถิด

เวมานิกเปรตนั้นกล่าวว่า ท่านมาอยู่ในวิมานนี้กว่า ๗๐๐ ปี เป็นคนแก่เฒ่าแล้ว จักไปอยู่ในมนุษยโลกทำไม ญาติของท่านตายไปหมดแล้ว ท่านไปจากเทวโลกนี้สู่มนุษย์โลกแล้ว จักกระทำอย่างไร

หญิงนั้นกล่าวว่า เมื่อฉันมาอยู่ในวิมานนี้ ๗ ปี ได้เสวยทิพยสมบัติและความอิ่มหนำสำราญกลับไปสู่ถิ่นมนุษย์แล้ว จักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านจงนำฉันไปส่งถิ่นมนุษย์เถิด

เวมานิกเปรต จับหญิงนั้นที่แขน นำกลับไปสู่บ้านที่นางเกิด แล้วพูดกับหญิงนั้นซึ่งกลับเป็นคนแก่ มีกำลังน้อยที่สุดว่า ท่านพึงบอกชนแม้อื่นที่มาสู่ที่นี้ว่า ท่านทั้งหลายจงทำบุญเถิด ท่านทั้งหลายจะได้รับความสุข เราได้เห็นเปรตทั้งหลาย ผู้ไม่ได้ทำความดีไว้เดือดร้อนอยู่ ฉันใด

มนุษย์ทั้งหลายก็ฉันนั้น ก็หมู่สัตว์คือเทวดาและมนุษย์กระทำกรรมอันมีสุขเป็นวิบากแล้ว ย่อมเป็นผู้ดำรงอยู่ในความสุข

พระธุดงค์เคยเล่าว่าไปปักกลดอยู่ในป่าใกล้เมืองลับแล พอตกกลางคืน พวกลับแลถือคบสว่างไสวมานมัสการถวายน้ำผลไม้ น้ำร้อน ฯ พวกเขาขอฟังเทศน์ฟังธรรม แต่ละคนสวยงาม น่ารัก มีสัมมาคารวะ

พวกลับแลบอกพระธุดงค์ว่า เวลาไปบิณฑบาตที่หมู่บ้านลับแลให้พระหลับตาเดินไปเรื่อยๆ ห้ามลืมตาเด็ดขาด ถ้าลืมตาจะไม่มีใครมาใส่บาตรให้ ข้าวที่ถวายมีสีเหลืองคล้ายขมิ้นหอมมาก อาหารปรุงด้วยมังสวิรัติ ฉันแล้วอร่อยมีกำลังวังชา มีครั้งหนึ่งพระเกิดมีกิเลสอยากรู้ว่าลืมตาดูแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ก็พบภาพมายาหลอกหลอน เป็นภาพน่าสะพรึงกลัว ทำให้พระเสียสติวิปลาส จับไข้หลายเดือนแทบตาย ทั้งนี้เพราะไปกระทำผิดสัจจะของชาวลับแล แต่ถ้าพระกลับมาปฎิบัติชอบ ก็สามารถกลับไปเมืองลับแลได้อีก

พวกลับแลชอบเข้ามาในหมู่บ้านมนุษย์ มาขอยืม พึม ไปทอผ้า ผ้าทอด้วยเส้นทองคำละเอียดอ่อน มีกลิ่นหอมมาก เก็บไว้นานเป็นปีๆ ก็หอมไม่จืด หมู่บ้านลับแล เป็นถ้ำใหญ่กว้างขวางมากหลายร้อยหลายพันไร่ มีป่าไม้ มีลำธาร มีทรายทองคำ มีเพชรนิลจินดาสารพัด เกลื่อนกลาดเต็มพื้นดิน ใครอยากได้ต้องขอเอา แต่เมื่อนำเอาออกมา ไม่กี่วันของจะหายไปหมดอย่างลึกลับ ชาวลับแลบอกว่า มันกลับคืนไปอยู่ที่เก่า เพราะคนเอามาไม่มีวาสนา ถ้าไปขโมยโดยไม่ขอ ก็จะโดนลงโทษด้วยการว่ายบก คือเห็นภาพลวงตาเป็นน้ำท่วม กลับมาบ้านเสียสติ ต้องทำพิธีขอขมา กว่าจะหายเป็นปกติใช้เวลาเป็นปี

พวกลับแลสามารถทำภาพนิมิตเป็นสัตว์ป่า ด้วยอำนาจจิต เช่นเนรมิต งู เสือโคร่ง ช้าง พวกลับแลมีอำนาจจิตสูงมาก เป็นพวกมีศีล ๕ และศีล ๘ บริบูรณ์ พวกลับแลมีอำนาจบังคับบัญชาสัตว์ป่าทุกชนิดให้ตามคำสั่งได้ ภาระหน้าที่ชาวลับแล คือ ถนอมรักษาธรรมชาติของโลกให้ดำรงอยู่ หมายถึง ทรัพย์ในดินสินในน้ำทุกชนิด ดังนั้น ทรัพย์สมบัติโบราณในสถานที่ลี้ลับทุกแห่ง นอกจากจะมีวิญญาณปู่โสมเฝ้าทรัพย์แล้ว ชาวลับแลยังช่วยดูด้วย

ท่านโยคีรามจักร ได้กล่าวว่า พวกวิญญาณหรือกายทิพย์ที่มีสภาวะจิตใจคล้ายกัน ย่อมอยู่ใน คลื่นความสั่นสะเทือนในระดับเดียวกัน ภูมิเล็กภูมิน้อยเหล่านี้มีจำนวนนับไม่ถ้วน

เนื่องจากเรื่องการหายไปของนักเรียนบินเกี่ยวข้องกับคำว่าสาวัตถี ซึ่งเชื่อว่าเป็นชื่อเมืองในอินเดีย และบุคคลที่สำคัญคนหนึ่งของเมืองสาวัตถีคือนางวิสาขา

นางวิสาขา เป็นเอตทัคคะฝ่ายผู้เป็นทายิกา เธอเกิดในตระกูลเศรษฐี ในเมืองภัททิยะ แคว้นอังคะ บิดาชื่อ ธนญชัย มารดาชื่อ สุมนาเทวี ปู่ชื่อเมณฑกเศรษฐี ขณะเธอมีอายุ ๗ ปีได้บรรลุโสดาบัน พร้อมปู่ของเธอ ภายหลังฟังพระธรรมเทศนาที่เมืองภัททิยะ แสดงโดยพระพุทธเจ้า

พระเจ้าปเสนทิโกศลแห่งเมืองสาวัตถี และพระเจ้าพิมพิสารแห่งเมืองราชคฤห์ มีความเกี่ยวข้องกัน เพราะต่างได้ภคินีหรือน้องสาว ของกันและกันมาเป็นมเหสี ในเมืองสาวัตถีไม่มีเศรษฐีตระกูลใหญ่ๆเลย แต่ในเมืองราชคฤห์มีถึง ๕ คน พระเจ้าปเสนทิโกศลได้เสด็จไปทูลขอตระกูลเศรษฐีจากพระเจ้าพิมพิสาร

พระเจ้าพิมพิสารใคร่ครวญอย่างเสียดายแล้ว จำใจต้องยกตระกูลเศรษฐีของนางวิสาขาไปให้ เมื่อบิดาของนางวิสาขาอพยพไป ก่อนถึงเมืองสาวัตถี ได้ขอตั้งบ้านเรือนที่เมืองใหม่ชื่อ สาเกต อยู่ห่างเมืองสาวัตถี ๗ โยขน์

ในเมืองสาวัตถีมีตระกูลมิคารเศรษฐี บุตรชายชื่อ ปุณณวัฒนกุมาร บิดามารดาขอให้แต่งงาน แต่บุตรนี้ไม่ประสงค์จะแต่งงาน เมื่อถูกรบเร้ามาก จึงออกอุบายว่า จะแต่งงานเฉพาะกับ หญิงงามเบญจกัลยาณีเท่านั้น

เบญจกัลยาณี มีความงาม ๕ ประการ
๑. ผมงาม ยาวถึงสะเอวแล้วปลายผมงอนขึ้น
๒. เนื้องาม มีริมฝีปากแดงดุจผลตำลึงสุกและเรียบชิดสนิทดี
๓. กระดูกงาม มีฟันสีขาวประดุจสังข์ และเรียบเสมอกัน
๔. ผิวงาม ละเอียด ถ้าดำก็ดำดังดอกบัวเขียว ถ้าขาวก็ขาวดังดอกกรรณิกา
๕. วัยงาม แม้คลอดบุตรถึง ๑๐ ครั้ง ก็ยังคงสภาพสาวสวยดุจคลอดครั้งเดียว

มิคารเศรษฐีจึงส่งพราหมณ์ พร้อมพวงมาลัยและเครื่องทองหมั้น ไปแสวงหาหญิงเบญจกัลยาณี พราหมณ์ได้เห็นางวิสาขาที่เมืองสาเกต มีลักษณะภายนอกถูกต้องตามตำราอิตถีทุกประการ ขณะนั้นฝนตกอย่างหนัก นางวิสาขาพร้อมบริวารได้เล่นน้ำอยู่ มีนางวิสาขาคนเดียวที่ไม่ได้วิ่งหนีฝน ยังคงเดินด้วยอาการปกติ พวกพราหมณ์ต้องการดูลักษณะฟันของนางจึงหลอกให้นางตอบคำถามว่าทำไมไม่วิ่งหลบฝน นางวิสาขาตอบว่า ผู้ที่วิ่งแล้วดูไม่งามได้แก่
๑. พระราชา ผู้ทรงประดับด้วยเครื่องอาภรณ์พร้อมสรรพ
๒. บรรพชิต ผู้ครองผ้ากาสาวพัสตร์
๓. สตรี นอกจากวิ่งแล้วดูไม่งาม ยังอาจเกิดอุบัติเหตุเสียโฉม พิการได้
๔. ช้างมงคล ตัวประดับด้วยเครื่องอาภรณ์

พราหมณ์จึงขอนางวิสาขาพาไปหาพ่อแม่เพื่อสู่ขอตามประเพณี แล้วสวมพวงมาลัยทองเป็นการหมั้นหมายและกำหนดวันวิวาหมงคล

ธนญชัยเศรษฐี บิดานางวิสาขาได้สั่งช่างทองทำเครื่องประดับ ชื่อ มหาลดาปสาธน์ เพื่อมอบให้แก่ลูกสาว ซึ่งเป็นเครื่องประดับชนิดพิเศษ เป็นชุดยาวติดต่อกันตั้งแต่ ศีรษะจรดปลายเท้าประดับด้วยเงินและรัตนอันมีค่าถึง ๙ โกฎิกหาปณะ ค่าแรงฝีมือช่างอีก ๑ แสน เป็นเครื่องประดับที่หญิงอื่นๆไม่สามารถประดับได้เพราะมีน้ำหนักมาก นอกจากนี้ยังได้มอบทรัพย์สินเงินทองของใช้ต่างๆ รวมทั้งข้าทาสบริวาร และฝูงโคอีกจำนวนมากมายมหาศาล อีกทั้งส่วกฎุมพีผู้มีความชำนาญพิเศษด้านต่างๆไปเป็นที่ปรึกษาดูแลประจำตัวอีก ๘ นายด้วย

ธนญชัยเศรษฐียังให้โอวาทลูกสาว ๑๐ ประการคือ
๑. ไฟในอย่านำออก คืออย่านำความไม่ดีของพ่อผัวแม่ผัวและสามีออกไปพูดให้คนภายนอกฟัง
๒. ไฟนอกอย่านำเข้า หมายว่า เมื่อคนภายนอกตำหนิพ่อผัวแม่ผัวหรือสามีอย่างไร ห้ามนำมาพูดให้คนในบ้านฟัง
๓. ควรให้แก่คนที่ให้เท่านั้น คือควรให้แก่คนที่ยืมของไปแล้วนำมาส่งคืน
๔. ไม่ควรให้แก่คนที่ไม่ให้ คือ ไม่ควรให้แก่คนที่ยืมของไปแล้วไม่นำส่งคืน
๕. ควรให้ทั้งแก่คนที่ให้และไม่ให้ คือ เมื่อมีญาติมิตรผู้ยากจนมาขอความช่วยเหลือ หรือพึ่งพาอาศัย เมื่อให้ไปแล้วจะให้คืนหรือไม่
คืน ก็ควรให้
๖. พึงนั่งให้เป็นสุข ไม่นั่งกีดขวางพ่อผัว แม่ผัวและสามี
๗. พึงนอนให้เป็นสุข ไม่ควรนอนก่อนพ่อผัว แม่ผัวและสามี
๘. พึงบริโภคให้เป็นสุข ควรจัดให้พ่อผัว แม่ผัวและสามีบริโภคก่อนตน
๙. พึงบำเรอไฟ ให้สำนึกเสมอว่า พ่อผัว แม่ผัวและสามี เป็นเหมือนกองไฟ และพญานาค ที่ต้องบำรุงดูแล
๑๐. พึงนอบน้อมเทวดาภายใน ให้สำนึกเสมอว่า พ่อผัว แม่ผัวและสามีเป็นเหมือนเทวดาที่จะต้องให้ความนอบน้อม

เมื่อนางวิสาขา เข้าสู่ตระกูลสามีแล้ว เป็นที่รักใคร่และชอบใจของคนทั่วไป ยกเว้นมิคารเศรษฐีของสามี ซึ่งมีจิตฝักใฝ่ในนักบวชอเจลกชีเปลือย และนิมนต์มาบริโภคโภชนาหารในบ้านของตน โดยเรียกชีเปลือยว่าอรหันต์ นางวิสาขามาเห็นก็ตกใจ เรียกพวกนี้ว่า ผู้ไม่มีความละอาย ต่อมาอีกวันหนึ่ง มีพระเถระเที่ยวบิณฑบาตผ่านมาหยุดหน้าบ้านมิคารเศรษฐี แต่เศรษฐีแสร้งทำเป็นไม่เห็น นางจึงนิมนต์พระคุณเจ้าไปข้างหน้าก่อน ท่านเศรษฐีกำลังบริโภคของเก่าอยู่ เศรษฐีได้ยินจึงโกรธมาก สั่งให้ขับไล่นางวิสาขาออกจากบ้าน กฎุมพีช่วยชี้แจงว่าท่านกำลังบริโภคบุญเก่า มิใช่บริโภคของบูดเน่าไม่ เศรษฐีจึงกล่าวขอโทษนาง

คุณสมบัติพิเศษประจำตัวนางวิสาขา
๑. ผู้มีวัยงาม แม้ว่านางจะมีอายุมาก มีลูกชาย-หญิงถึง ๒๐ คน มีหลาน ๔๐๐ คน มีเหลน ๘๐๐๐ คน นางมีอายุยืนถึง ๑๒๐ ปี เมื่อนางอยู่ในกลุ่มลูก หลาน เหลน นางจะมีลักษณะใกล้เคียงกับคนเหล่านั้น มองไม่ออกว่าคนไหนเป็นนางวิสาขา ต้องสังเกตุตอนที่เธอลุกขึ้นยืน เพราะกิริยานางจะเชื่องช้าไม่เหมือนผู้เด็กกว่า

๒. นางมีกำลังมากเท่ากับช้าง ๕ เชือกรวมกัน

๓. ลูกหลานมักตายก่อน

พุธ ๒๔ ธค ๒๕๕๑ ภาพเหวที่ มอ มะปรางหวาน เป็นเหวอยู่ที่เขาสูงกว่าเหวตามา เรามาสำรวจไว้ก่อน เพื่อไปคุยกับ เต้ และรณพ ในวันที่ ๓ มค ๒๕๕๒